Ikke, 11 november 2007
Bolivia , La Paz.

En dan nu...de projecten!

Ok, ik ga jullie schrijven over de projecten waar ik werk en ik zal proberen uit te leggen wat ik met het geld doe dat ik iedere maand ontvang!
Ik ga, later, ook wat foto´s plaatsen.

HET GELD
Het geld dat ik ontvang gebruik ik vooral om van te leven in La Paz.
Ik gebruik het niet voor uitstapjes en vakanties, want daar heb ik andere rekeningen voor!
Met het geld koop ik ook af en toe dingen voor de projecten. Op de projecten vragen ze af en toe of ik voor een feestje taart, snoep, frisdrank wil kopen.
Afgelopen week werd me gevraagd of ik kledinghuur wilde sponseren voor het jaarlijkse toneelstuk dat elk jaar door bewoners van het IDAI wordt opgevoerd!
Ik zal er nog wat meer over vertellen onder het kopje ´de projecten´.

DE PROJECTEN
1. IDAI
2. Kallutaca

Deze 2 projecten worden allebei beheerd door de overheid.
In Bolivia betekend dit over het algemeen dat er weinig geld te besteden is, dat de banen slecht betaald zijn (vooral op de werkvloer!), dat de mensen niet of nauwelijks opgeleid zijn, dat er corruptie/ vriendjespolitiek is, dat er veel bureaucratie is en dat er niet goed georganiseerd wordt.
IDAI en kallutaca zijn beiden projecten waar verstandelijk gehandicapten wonen en door bovengenoemde oorzaken zijn de levensomstandigheden, zeker naar Europese begrippen, niet zo goed.

1. IDAI
IDAI is een (grote) instelling voor verstandelijk gehandicapten. er wonen ongeveer 200 mensen, verdeeld over 3 afdelingen;
- Mannen en vrouwen
- Babies en kinderen
- Ernstig verstandelijk gehandicapten van alle leeftijden.
Er is ook een school op het terrein die alleen ´s ochtends open is.

Ik werk 2 dagen per week op de laatste afdeling, ook wel Profundos genoemd.
Er wonen 20 mensen; 9 jongeren/ kinderen, 7 mannen en 4 vrouwen.

Ze worden verzorgd door 3 vrouwen (mamitas) waarvan er 2 diensten van 24 uur draaien en de ander werk van 7 uur tot 19 uur, elke dag.
De mamitas spelen bijna nooit met de bewoners. Wat ze doen is eten geven, verschonen, wassen en een beetje schoonmaken.
De bewoners wonen op de 3de verdieping van het gebouw. Ze komen weinig buiten. Alleen als er vrijwilligers zijn, zoals ik, komen ze buiten in de tuin. En dan nog niet eens allemaal, want sommigen willen niet en met anderen mag ik niet naar buiten.
Hun leefomgeving bestaat uit 2 slaapzalen, een badkamer met 1 douche, 1 bad en wat toiletten en postoelen, een woonkamer met eetgedeelte.
In de woonkamer liggen matten op de grond, waar bewoners de hele dag op liggen/ zitten/ hangen. Het ruikt er niet fris, omdat de meeste bewoners incontinent zijn. Helaas is er geen geld om luiers te kopen! Meubels staan er niet!!
In het eetgedeelte staan wel tafels en stoelen voor ontbijt, lunch, diner.
Er is een centrale keuken waarin gekookt wordt voor de hele instelling. Het eten is, gelukkig, redelijk goed.
Een aantal bewoners krijgt fysiotherapie en een enkeling krijgt een soort van ´speltherapie´.
Over het algemeen worden de bewoners, door Bolivianen, gezien als mensen die niks kunnen leren, niet van nut zijn en alles kapotmaken.
Omdat de bewoners niet geleerd hebben om te spelen en omdat er weinig tot geen speelgoed is, vragen ze op een negatieve manier aandacht. Bijvoorbeeld door elkaar te schoppen/ knijpen/slaan/bijten of door de weinige dingen die in de ruimte aanwezig zijn kapot te maken.
Ik heb dingen gekocht als wasco, piepbeestjes, ballen om uit te proberen wat ze kunnen/ leuk vinden. Ze vinden niet zo veel leuk, maar een aantal vind bellenblaas leuk en soms gebruik ik baby olie om handen en voeten in te smeren.
Piepbeestjes en ballen vinden ze ook leuk, maar ze worden bijna altijd kapot gebeten m.u.v. harde basketballen. Het nadeel daarvan is dat ze erg hard aankomen als ermee gegooid word!
Op de begane grond is een schooltje. Er gaan 3 bewoners van mijn afdeling heen. De school is alleen open op de ochtenden.
De anderen(17) van mijn afdeling gaan niet naar school, want...´Er is geen plek voor ze en ze maken toch alles kapot´ of ´het maakt niet uit waar ze zijn, ze hebben het toch niet in de gaten´. Woorden van die strekking worden gebruikt door mensen die er werken.
Ik heb voor de bewoners 50 slabben laten maken, omdat er een aantal zijn die de hele dag kwijlen. Ook kunnen ze gebruikt worden voor het eten.
De bewoners die kwijlen hadden voorheen vaak een trui om hun nek gebonden, bij wijze van slab.
Helaas zijn een aantal slabben al kapot, omdat 1 bewoner het plastic er achter vandaan trekt.
De slabben bestaan uit een badstof voorkant en een plastic achterkant.

Op het IDAI is het verboden om foto´s te maken. Zeker met bewoners erop. Ik ga nog wel proberen om toestemming te vragen en ik zal zeker een foto bijvoegen van de slabben.

2. Kallutaca
Kallutaca is een zorgboerderij waar 22 verstandelijk gehandicapten wonen en werken.
Het is een heel groot terrein dat omheint is door een hek.
Op het terrein worden koeien, schapen, varkens en kippen gehouden. Ze hebben ook een klein katje en 3 honden.
Op het terrein zijn 3 kassen, waarvan er 2 in gebruik zijn. Er worden aardbeien, sla en kruiden verbouwd. In het open veld worden ui en verschillende soorten aardappelen verbouwd.
Het is een mooi project, maar het ligt wel erg afgelegen. Als er iets met een van de bewoners aan de hand is, valt het niet mee om snel bij een ziekenhuis of dokter te zijn. Vooral omdat het vervoer duur is!
Ook om leuke dingen te doen buiten het terrein is brandstof nodig en dat wordt maar mondjesmaat verstrekt door de overheid.
Op dit moment werken er op Kallutaca per dag 1 portier (die woont ook op het terrein en is maar 1 dag per week vrij, 1 verzorgster, 1 agrariër, 1 kokin. De verzorgsters werken in diensten van 48! uur.
De boederij draait redelijk goed op dit moment, omdat er een geldschieter heeft geëist dat zij de kassen wel op wilde knappen als er gezorgd werd dat de bewoners ook gingen mee werken in de kassen. Nu dit geregeld is, gaat het prima. De bewoners hebben het naar hun zin als ze werken. Ze hebben allemaal hun eigen taak. Wat de ene niet kan, doet de ander!
In de middag gaan we vaak voetballen, nagels lakken, tekenen, kletsen, verven, tv kijken of dansen.
Voor mijn verjaardag hadden ze, eigenhandig, een taart voor me gebakken en voor me gezongen. Ik had voor frisdrank en chocola gezorgd en we hebben de hele middag gedanst. Erg gezellig!!! Ook had de kokin speciaal voor mijn verjaardag kip uit de over gemaakt. Ik was echt aangenaam verrast!
Hun leefruimte bestaat uit uit 1 dames- en 1 herenslaapzaal en wat losse slaapkamers, een kleine woonkamer met televisie, een keuken en 2 douches en wat toiletten.
Op dit project vragen ze af en toe geld om brandstof te kopen of ze vragen om etenswaren, zoals taart, koek, snoep als er een feestje is. Er is 1 of 2 keer per een een feest bij een vrijwilligster thuis en dan wordt ook altijd een bijdrage van de vrijwilligers gevraagd.
Ook heb ik de verschillende bewoners wol, breipennen, touw om te macrameën gegeven. Verder dingen om mee te tekenen en een doos om het in te bewaren.
Van Kallutaca heb ik genoeg foto´s die ik later zal plaatsen!

Ik hoop dat iedereen een beeld heeft gekregen van het werk wat ik doe.
Ik wil iedereen bedanken voor de sponsering!!! Want zonder dat geld had ik het hier niet kunnen bolwerken!

Ik weet, ik heb nog 2 maanden te gaan, maar ik ga toch alvast een beetje terugkijken op mijn jaar in La Paz. Ik kan zeggen dat het een enorme ervaring voor me is geweest waar ik heel veel van geleerd heb. Niet alleen de spaanse taal, maar ook hoe mensen leven en hoe dat is!
Bijvoorbeeld de zorg voor verstandelijk gehandicapten is hier, op dit moment, zoals het in NL 30 tot 40 jaar geleden was.
Veel mensen hebben alleen maar koud water. Alleen in de elektrische! douche is warm water, als ze al een douche hebben.
Over het algemeen wassen mensen hun kleding met de hand in koud water of met warm water uit de ketel.
In de meeste huizen is geen enkele vorm van verwarming en al helemaal geen centrale verwarming! Terwijl het toch flink koud kan zijn in La Paz en op de Altiplano nog meer...
De meeste mensen koken elektrisch of met gasflessen (die regelmatig niet te krijgen zijn).
Wel heeft bijna iedereen, van jong tot oud, een mobiele telefoon!
Er zijn 4 officiële talen; Spaans, aymara, quechua, guaraní. De laatste 3 talen zijn van voor de spaanse overheersing en worden nog steeds gesproken. De regering heeft zelfs verplicht gesteld dat iedere jongere naast het spaans ook minstens 1 van de andere talen moeten beheersen.
Op het platteland, echter, zijn nog genoeg (oude) mensen die alleen maar aymara, quechua of guaraní praten en niet kunnen lezen of schrijven!

Op 23 november ga ik nog een week naar Peru om Machu Pichu te bekijken en dan gaat de tijd alweer heel hard richting de kerstdagen. Dan gaat het aftellen echt beginnen, want rond 3 januari vertrek ik uit La Paz om uiteindelijk op 17 januari in Santiago de Chile het vliegtuig te pakken!

Maar zover is het nog niet!
Tot de volgende keer!

Met HalloBuitenland.nl kun je Wendy in Bolivia echt goedkoop bellen!